بهترین مرجع مسجد غدیر باباعلی مشهد

آنها به اصفهان آمدند و پس از حدود پنجاه سال از استقرار در این شهر به امر پادشاه عباس دوم مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد محل زندگی خود را به جنوب رودخانه زاینده رود آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد منتقل کردند. اکثر این مهاجران در نصیب جنوبی پل مارون ساکن شدند رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد و محله های جدیدی ساختند. بعد از این کوچ، کلیساهایی که آنان تا قبل از این در درون شهر اصفهان داشتند، رو به نابودی گذارد و کم کم متروکه و تخریب شد. امروزه تنها نام و مختصر اطلاعاتی از این کلیساها باقی است و حتی از معماری آنان هیچ گونه اطلاعاتی در شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد چنگ نیست. نمونه ای از این کلیساها، دیر مریم مقدس می باشد که کتاب های دست نویسی به تاریخ 1634 میلادی از آن به یادگار باقی مانده است. ضمن این کوچ، هجوم محمود افغان به اصفهان و کشتار و غارت همسایه شهر نیز سبب شد تا بخش اعظمی از ارمنیان به مکان های امن تر بگریزند و محله ها را خالی از سکنه باقی بگذارند. سرانجام کلیسای یک محله خالی از سکنه هم، چیزی به جز تخریب نیست. اکثر کلیساهای این محله ها بر اثر پیکار های طولانی به شرایط نیمه ویران درآمدند و در سال های سپس فقط تعدادی از آن‌ها مرمت شدند و از دیگر اثری باقی نماند.کم کم ارمنیانی که به زور از مملکت آبا و اجدادی خود به اصفهان کوچانده شده بودند از بازگشت به موطن اصلی خود کلام به دربین آوردند؛ اما پاد شاه عباس برای مراقبت منافع خود و اجرای نرم افزار هایی که در رمز داشت، اصلا راضی به رجوع آنها نمی‌شد و حتی تعدادی از آن ها را که به شهر جلفا بازگشته بودند را به اصفهان بازگرداند. این فرمان روا کشور‌ایران احتیاج به سیاستی مدبرانه داشت که از یک سو ارمنیان را راغب به ماندن در کشور‌ایران کند و از سوی دیگر جلوی بروز اختلافات مذهبی را بگیرد؛ چرا‌که در اوایل سده هفدهم میلادی، ارمنیان اصفهان فقط مسیحیانی بودند که با مسلمانان ارتباط بی واسطه داشتند و بروز اختلافات مذهبی فی مابین آن ها اجتناب ناپذیر بود. این دلایل بود که سبب ساز شد فرمانروا عباس با دادن امتیازاتی به ارمنیان مثلا اجازه تشکیل داد کلیسا، آنان‌را در کشور ایران نگاه داراست. آن‌ها در جلفای اصفهان مستقر شدند و درصدد ساخت تاسیسات اجتماعی و بناهای مذهبی خود برآمدند.ارمنیان، که در جلفای نخجوان، کلیسا و دیری به نام سورپ آمِناپرگیچ وانک به معنای دیر ناجی مقدس همگان داشتند، در 1605میلادی با سرمایه‌های نقدی و خودیاری مردم در جلفای اصفهان نیز کلیسای کوچک و دیری به همین نام بنا نهادند که ابعاد به کلیسای وانک معروف شد. ایجاد کرد ساختمان فعلی کلیسا از 1605 ميلادی آغاز شد و تا سال 1655 ميلادی زمان برد. در صدر این کلیسا بسیار کوچک بود و هم‌زمان با ساختن وانک، کلیسای کوچک دیگری نیز در قسمت جنوب غربی این محله ساخته شد تا مسیحیان بتوانند در هر نقطه ای به عبادتگاه های خود دسترسی داشته باشند. پس از اتمام بنای کلیسای وانک، کتیبه‌ای با کاشی لاجوردی و به خط طلایی بر سردر ورودی غربی کلیسا نصب شد که حاوی تاریخ شروع و اتمام بنای آن بود: کلیسای وانک آمنا پرگیچ در سال ۱۶۵۵ میلادی در زمان پادشاهی فرمانروا عباس دوم و جاثلیقی «فیلیپوس» و پیشوائی خلیفه «داوید» و به امداد مردم خیر جلفا استارت شد و در سال ۱۶۶۴ میلادی به پایان رسید. ثواب عباداتی که در این کلیسا ایفا می گردد بخش آنهایی که در قید حیاتند و یا در قبلی‌اند شود. عنایت بالای این دیر از نگاه سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی برای ارمنیان باعث شد تا با گذشت مجال، تغییراتی در معماری نخستین آن ساخت گردد. در همین راستا بخش هایی همچون چاپخانه، کتابخانه، مرکز اوراق، برج ساعت، موزه و بنای یادبود نژادکُشی ارمنیان به مرور به بنای اصلی اضافه شدند. دیر آمناپرگیچ مقدس، طی مجال مجال کوتاهی تبدیل به یک راس دینی برای جامعه ارمنیان کشور‌ایران و هندوستان شد و موقتی محل اقامت خلیفه ارمنیان و راس خلیفه گری ارامنه اصفهان و جنوب کشور ایران در آن واقع هست.

آنها به اصفهان آمدند و پس از حدود پنجاه سال از استقرار در این شهر به امر پادشاه عباس دوم مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد محل زندگی خود را به جنوب رودخانه زاینده رود آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد منتقل کردند. اکثر این مهاجران در نصیب جنوبی پل مارون ساکن شدند رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد و محله های جدیدی ساختند. بعد از این کوچ، کلیساهایی که آنان تا قبل از این در درون شهر اصفهان داشتند، رو به نابودی گذارد و کم کم متروکه و تخریب شد. امروزه تنها نام و مختصر اطلاعاتی از این کلیساها باقی است و حتی از معماری آنان هیچ گونه اطلاعاتی در شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد چنگ نیست. نمونه ای از این کلیساها، دیر مریم مقدس می باشد که کتاب های دست نویسی به تاریخ 1634 میلادی از آن به یادگار باقی مانده است. ضمن این کوچ، هجوم محمود افغان به اصفهان و کشتار و غارت همسایه شهر نیز سبب شد تا بخش اعظمی از ارمنیان به مکان های امن تر بگریزند و محله ها را خالی از سکنه باقی بگذارند. سرانجام کلیسای یک محله خالی از سکنه هم، چیزی به جز تخریب نیست. اکثر کلیساهای این محله ها بر اثر پیکار های طولانی به شرایط نیمه ویران درآمدند و در سال های سپس فقط تعدادی از آن‌ها مرمت شدند و از دیگر اثری باقی نماند.کم کم ارمنیانی که به زور از مملکت آبا و اجدادی خود به اصفهان کوچانده شده بودند از بازگشت به موطن اصلی خود کلام به دربین آوردند؛ اما پاد شاه عباس برای مراقبت منافع خود و اجرای نرم افزار هایی که در رمز داشت، اصلا راضی به رجوع آنها نمی‌شد و حتی تعدادی از آن ها را که به شهر جلفا بازگشته بودند را به اصفهان بازگرداند. این فرمان روا کشور‌ایران احتیاج به سیاستی مدبرانه داشت که از یک سو ارمنیان را راغب به ماندن در کشور‌ایران کند و از سوی دیگر جلوی بروز اختلافات مذهبی را بگیرد؛ چرا‌که در اوایل سده هفدهم میلادی، ارمنیان اصفهان فقط مسیحیانی بودند که با مسلمانان ارتباط بی واسطه داشتند و بروز اختلافات مذهبی فی مابین آن ها اجتناب ناپذیر بود. این دلایل بود که سبب ساز شد فرمانروا عباس با دادن امتیازاتی به ارمنیان مثلا اجازه تشکیل داد کلیسا، آنان‌را در کشور ایران نگاه داراست. آن‌ها در جلفای اصفهان مستقر شدند و درصدد ساخت تاسیسات اجتماعی و بناهای مذهبی خود برآمدند.ارمنیان، که در جلفای نخجوان، کلیسا و دیری به نام سورپ آمِناپرگیچ وانک به معنای دیر ناجی مقدس همگان داشتند، در 1605میلادی با سرمایه‌های نقدی و خودیاری مردم در جلفای اصفهان نیز کلیسای کوچک و دیری به همین نام بنا نهادند که ابعاد به کلیسای وانک معروف شد. ایجاد کرد ساختمان فعلی کلیسا از 1605 ميلادی آغاز شد و تا سال 1655 ميلادی زمان برد. در صدر این کلیسا بسیار کوچک بود و هم‌زمان با ساختن وانک، کلیسای کوچک دیگری نیز در قسمت جنوب غربی این محله ساخته شد تا مسیحیان بتوانند در هر نقطه ای به عبادتگاه های خود دسترسی داشته باشند. پس از اتمام بنای کلیسای وانک، کتیبه‌ای با کاشی لاجوردی و به خط طلایی بر سردر ورودی غربی کلیسا نصب شد که حاوی تاریخ شروع و اتمام بنای آن بود: کلیسای وانک آمنا پرگیچ در سال ۱۶۵۵ میلادی در زمان پادشاهی فرمانروا عباس دوم و جاثلیقی «فیلیپوس» و پیشوائی خلیفه «داوید» و به امداد مردم خیر جلفا استارت شد و در سال ۱۶۶۴ میلادی به پایان رسید. ثواب عباداتی که در این کلیسا ایفا می گردد بخش آنهایی که در قید حیاتند و یا در قبلی‌اند شود. عنایت بالای این دیر از نگاه سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی برای ارمنیان باعث شد تا با گذشت مجال، تغییراتی در معماری نخستین آن ساخت گردد. در همین راستا بخش هایی همچون چاپخانه، کتابخانه، مرکز اوراق، برج ساعت، موزه و بنای یادبود نژادکُشی ارمنیان به مرور به بنای اصلی اضافه شدند. دیر آمناپرگیچ مقدس، طی مجال مجال کوتاهی تبدیل به یک راس دینی برای جامعه ارمنیان کشور‌ایران و هندوستان شد و موقتی محل اقامت خلیفه ارمنیان و راس خلیفه گری ارامنه اصفهان و جنوب کشور ایران در آن واقع هست.